Adana Onuncu Ağır Ceza Mahkemesinde sonuçlanan dava, basit bir adli vakanın çok ötesinde yapısal anlamlar taşıyor. Seyhan ve Çukurova belediyelerindeki imar usulsüzlükleri ekseninde yürütülen yargılamada, Cumhuriyet Halk Partili Yüreğir Belediye Başkanı Ali Demirçalı beş yıl üç ay on gün hapis cezasına çarptırıldı. Aynı davada yargılanan diğer otuz iki sanık ise rüşvet ve resmi belgede sahtecilik suçlamalarıyla yedi yılı aşan cezalara mahkum edildi.
Bu karar, Türkiye genelinde yerel yönetimlerin imar planlaması konusunda ne kadar kırılgan ve yozlaşmaya açık bir yapıya sahip olduğunu kanıtlıyor. İmar izinleri üzerinden dönen milyarlarca liralık rantın, bürokratik mekanizmaları nasıl teslim aldığı Adana örneğiyle bir kez daha belgelenmiş oldu.
İmar müdürlerinden belediye başkan yardımcılarına kadar uzanan geniş bir kadronun suça iştirak etmesi, meselenin bireysel bir ihlal değil, denetimsizliğin yarattığı yapısal bir çöküş olduğunu doğruluyor. Rantın cazibesi, kamu hizmeti bilincini ve yasal sınırları tamamen bastırmış durumda.
Soruşturma safhasında ele geçirilen mal varlıkları, kurulan rant çarkının ilkel ama devasa boyutunu gözler önüne seriyor. Kilolarca altın, gümüş külçeler, döviz, yüz on iki taşınmaz ve otuz yedi araca uygulanan tedbir kararları, usulsüzlüğün evrak üzerinde kalmadığını, organize bir servet transferi mekanizmasına dönüştüğünü gösteriyor. Bürokratik imzaların bedeli, kayıt dışı zenginlik olarak tahsil edilmiş.
Şehir planlaması, kentlerin geleceğini şekillendiren en temel vizyon alanı olması gerekirken, rüşvet çarkının elinde bir borsa işlevi görüyor. Seyhan ve Çukurova gibi nüfus yoğunluğu yüksek ilçelerde atılan her usulsüz imar imzası, aslında bölge halkının yaşam kalitesinden, altyapısından ve geleceğinden çalınmış büyük bir pay anlamına geliyor.
Siyasi açıdan bakıldığında bu tablo, ana muhalefet partisi için ciddi bir yönetim ve denetim krizine işaret ediyor. İktidar alternatifi olma iddiasındaki bir yapının, yönettiği belediyelerde bu çapta bir imar skandalına engel olamaması, seçmen nezdindeki kurumsal güvenilirliği zedeleyecek nitelikte bir zafiyet barındırıyor.
Yargı sürecinin sonunda kırk bir sanık hakkında verilen yurt dışına çıkış yasağı, hukuki hesaplaşmanın henüz bitmediğini gösteriyor. Adalet mekanizması şimdilik cezaları kesti ancak asıl odaklanılması gereken nokta, bu tür yolsuzlukları üreten sistemik imar mevzuatı boşluklarının nasıl kapatılacağıdır. Adana örneği, imar rantının parti amblemi tanımayan bulaşıcı bir virüs gibi yerel bürokrasiyi sardığını kesin olarak kanıtlıyor.
