Ocak ayında ülke genelinde satılan 111 bin 480 konutun neredeyse beşte biri tek bir şehirde el değiştirdi: İstanbul, 20 bin 412 satışla yine kendi liginde oynuyor. Başkent Ankara ve Ege'nin incisi İzmir, bu devasa pastadan pay kapmaya çalışırken, listenin diğer ucunda ise adeta birer istatistiki dipnot olarak kalan Hakkari, Tunceli ve Bayburt bulunuyor.
Bu tablo, basit bir nüfus yoğunluğu meselesi değil, bir ekonomik çekim merkezi analizidir. İstanbul, tek başına bir ülke gibi davranarak ulusal ve uluslararası sermayeyi, nitelikli iş gücünü ve yatırım iştahını bir vakum gibi kendine çekiyor. Şehrin konut piyasası, Türkiye'nin geri kalanından bağımsız, kendi dinamikleriyle işleyen kapalı bir ekosistem haline gelmiş durumda. Bu, sadece bir liderlik değil, aynı zamanda sistemik bir anomali.
Diğer yanda, Hakkari ve Tunceli gibi illerdeki cılız satış rakamları, sadece düşük talep anlamına gelmiyor. Bu, sermayenin uğramadığı, yatırımın risk olarak görüldüğü ve genç nüfusun büyükşehirlere göçtüğü bir yapısal sorunun en net göstergesi. Rakamların azlığı, bölgesel kalkınma politikalarının etkinliğini sorgulatan acı bir gerçeği yüzümüze vuruyor. Ortada "diğer Türkiye" olarak adlandırılabilecek, ekonomik döngünün büyük ölçüde dışında kalmış bir coğrafya var.
Dolayısıyla, TÜİK'in açıkladığı bu veriler, bir emlak bülteninden çok daha fazlasını ifade ediyor. Bu, Türkiye'nin sermaye, fırsat ve gelecek vizyonunun nerede yoğunlaştığını gösteren kritik bir sosyo-ekonomik barometredir. Politika yapıcılar ve yatırımcılar için bu rakamlar, sadece satılan evleri değil, ülkenin ekonomik geleceğinin hangi dar alana sıkıştığını da gözler önüne seriyor.
