Mehmet Demirci, kariyerini dünyanın en çetin coğrafyalarında, insanlık trajedisinin tam merkezinde inşa etmiş bir isim. Objektifi, çatışmanın ve krizin görsel dilini ezberlemiş, dramatik olanı yakalamaya programlanmış bir gözdü. Ancak 'Baba, Bir Fotoğraf Çek' adlı son çalışması, bu ezberlenmiş estetiğe atılmış en kişisel ve en güçlü çelme.
Demirci bu kez deklanşöre, çatışma bölgelerindeki bir komutanın emriyle değil, çocuklarının parmakla gösterdiği hedefler için basıyor. Projenin kendisi, bir tür 'tersine mentorluk' olarak okunabilir. Fotoğrafçının yıllar içinde edindiği profesyonel deformasyon—yani 'önemli' olanı, 'haber değeri' taşıyanı arama içgüdüsü—çocuklarının filtresiz ve anlık merakı karşısında tamamen silahsız kalıyor.
ANALİZ: Bu projenin asıl gücü, fotoğrafçılığın neyi 'görmeye değer' bulduğuna dair yerleşik algıyı temelden sarsmasında yatıyor. Haber ajanslarının ve medyanın sürekli pompaladığı travma pornosunun karşısına, bir su birikintisindeki yansımayı, bir böceğin yürüyüşünü veya duvardaki bir gölgenin formunu koyuyor. Demirci'nin çocukları, farkında olmadan, dikkat ekonomisinin kurallarını reddeden bir küratörlük sergiliyor. Onlar için 'anlamlı' olan, dramatik olmak zorunda değil; sadece var olması yeterli.
Demirci'nin deneyimi, aslında sanatçının kendi görme biçimiyle hesaplaşmasıdır. Savaş fotoğrafçılığı, doğası gereği, dünyayı 'kırılma anları' üzerinden okur. Oysa bu proje, kırılmamış, sıradan ve sakin anların da kendi içinde ne kadar derin bir anlam barındırabileceğini kanıtlıyor. Bu, sadece bir fotoğraf kitabından öte, dikkatimizi nereye yönelteceğimizi unuttuğumuz bir çağda, bakışlarımızı yeniden eğiten bir egzersiz.
Sonuçta 'Baba, Bir Fotoğraf Çek', bir babanın çocuklarıyla geçirdiği zamanın bir kaydı olmaktan çok, travmaya şartlanmış bir gözün yeniden 'gündelik olanın mucizesini' keşfetme yolculuğudur. Mehmet Demirci, enkazların arasından değil, kendi evinin salonundan bildiriyor: En sarsıcı hikaye, bazen en sessiz olandır.
