Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey’in tutuklanması, Türkiye siyasi tarihinde yerel yönetimlere yönelik müdahalelerin yeni ve çok daha sert bir aşamaya geçtiğini gösteriyor. Bu hamle, iktidarın seçim sandığında kaybettiği kaleleri yargı sopasıyla geri alma stratejisinin en somut adımlarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Cumhuriyet Halk Partisi kanadından gelen ilk tepkiler, özellikle yerel yönetimlerden sorumlu kurmayların bu durumu halk iradesinin açıkça gasp edilmesi şeklinde okuduğunu ortaya koyuyor. Ancak meselenin kökleri, bir siyasi partinin itirazından çok daha derin bir sistem krizine işaret ediyor.
İktidar blokunun yerel seçimlerde aldığı ağır yaranın faturası, görünüşe göre doğrudan seçilmiş muhalif başkanlara kesiliyor. Geçmişte daha çok doğu ve güneydoğu illerinde uygulanan ve demokratik teamülleri zedeleyen idari müdahale politikaları, artık ülkenin sanayi ve ekonomi can damarı olan batı metropollerine taşınmış durumda. Bursa gibi devasa bir ekonomik büyüklüğü, muazzam bir rant potansiyelini ve sembolik önemi barındıran bir kentin seçilmiş başkanının cezaevine gönderilmesi, salt bir adli süreç olarak açıklanamaz. Bu durum, merkezi idarenin yerel özerkliği ve halkın siyasi tercihlerini tamamen sıfırlama girişimidir.
Ana muhalefet partisi yöneticilerinin, iktidarın halkın verdiği oyları hiçbir şekilde önemsemediği yönündeki tespitleri aslında malumun ilanı niteliğindedir. Asıl sorulması gereken soru, muhalefetin bu yeni siyasi mühendislik dalgasına nasıl direneceğidir. Sadece basın açıklamaları yapmak veya olağanüstü toplantılar düzenlemek, devlet aygıtını tüm gücüyle kullanan bir yapıya karşı yetersiz kalmaya mahkumdur. Muhalefetin, seçmen iradesini korumak için klasik siyasetin sınırlarını aşan, çok daha kapsayıcı ve toplumsal tabana yayılan yeni bir demokratik savunma hattı kurması kaçınılmaz bir zorunluluk haline gelmiştir. Aksi takdirde, elde edilen seçim başarıları, mahkeme kararlarıyla birer birer eritilecektir.
Bursa müdahalesinin zamanlaması da kesinlikle tesadüf değildir. Ekonomik krizin derinleştiği, yoksulluğun geniş kitlelere yayıldığı bir dönemde, siyasi gündemi suni krizler ve adli süreçlerle meşgul etmek, iktidar açısından oldukça kullanışlı bir oyalama taktiğidir. Ancak bu taktik, toplumun siyasete, kurumlara ve en önemlisi adalete olan inancını onarılmaz biçimde tahrip etmektedir. Kendi seçtiği yöneticinin bir gecede görevden alınıp özgürlüğünden mahrum bırakıldığını gören seçmen, demokratik sisteme olan aidiyetini hızla yitirme riskiyle karşı karşıyadır. Toplumsal sözleşmenin en temel maddesi olan seçme ve seçilme hakkı, bugün cumhuriyet tarihinin en ağır tehditlerinden biri altındadır.
Sonuç olarak, Bursa merkezli bu siyasi deprem, Türkiye’nin önümüzdeki süreçte yaşayacağı sert ve tavizsiz siyasi iklimin habercisidir. İktidar, yargı mekanizmasını bir siyasi dizayn aracı olarak kullanmaktan vazgeçmeyeceğini, aksine bu silahı batıdaki büyükşehirlere doğrultmaktan çekinmeyeceğini net bir biçimde göstermiştir. Bu tablo karşısında, demokratik kurumların ve sivil toplumun nasıl bir refleks göstereceği, ülkenin rotasını belirleyecek yegane unsur olacaktır. Sandık iradesinin mahkeme koridorlarında boğulmasına izin verilen bir düzende, hiçbir siyasi aktörün meşruiyeti güvence altında kalamaz. GokaNews analiz masası olarak altını çiziyoruz; bu kriz, sadece bir şehrin siyasi kaderi değil, topyekun Türk demokrasisinin varoluşsal bir sınavıdır.
